Orijinal ismiyle “Nonnas” yani Büyükanneler Restoranı adlı bir film gözüme ilişti Netflix’te gezinirken. 2025 yapımı ve IMDb puanı 6,8/10 olan bu filme şans vermek için fragmanını izlemem yeterli geldi.
Çocukluğundan beri annesi ve büyükannesiyle birlikte yaşamış ve 40’lı yaşlarının ortalarında ise annesini kaybetmesi sonrası adamın, annesinin ve büyükannesinin (anneannesi yani, bu ecnebilerde hiç detaycılık yok maalesef.) eşsiz yemek sosunun tarifini tutturmaya çalışırken aklına bir fikir geliyor. Annesinin miras bıraktığı parasıyla -yaklaşık 200k dolar- tamire muhtaç, köhne bir restoranı satın alıyor ve “Yemek yapmayı bilen İtalyan büyükanne aranıyor!” başlıklı ilan veriyor.
Bu ilanla birlikte dört yaşlı kadından oluşan ekibini kuruyor. Çocukluk arkadaşının büyüyüp müteahhit olmasını da avantaj bilerek nihayetinde restoranı açıyor. Fakat ilk bir iki ay işler resmen kesat gidiyor. Kapanma kararı almaya yakın tahmin edersiniz ki sürpriz bir şey oluyor ve restoran tıklım tıklım dolarak işlemeye devam ediyor.
Böyle bakıldığında konunun yeteri kadar ilgi çekmediğini düşünebilirsiniz ancak şahsen odağımı filmde tutmamı sağlayan şey dört yaşlı kadının aralarındaki diyaloglardı. Zamanında her birinin ailesi olmasına rağmen yaş aldıkça yalnızlaşmanın, yeniden bir aile olabilmenin temellerini farklı parametrelerin de karşılayabileceğini ve birlik olabilmek için aslında çok saçma şeylere takıldığımızı fark etmemi sağlayan bir filmdi.
Beyin yormayan, mayıştığınız yerden gerçekten odağınızı vererek izlemek isteyeceğiniz film arıyorsanız bence bu tatlı, hafta sonu hissiyatını aratmayan filme bir akşam şans verebilirsiniz.
Dipnot spoiler’ı geçmek isterim:
Filmi rastgele açtığım için gerçek bir hikâye olduğunu film sonunda görmüştüm ve bu durum ekstra “yieeğağağaa, tatlıymış lan!” modunda bir pofuduk huzur vermişti. Bu ne kadar spoiler bilemem ama belki sonunda gerçek olduğunu görürseniz siz de benim gibi “yieğğağ” olabilirsiniz.
Eğer izlerseniz şimdiden iyi eğlenceler!
Bir yanıt yazın